3413 sayılı Kanun, devlet koruması altında yetişen çocuklarımızın hayata güçlü bir şekilde tutunmalarını sağlayan, onları yalnız bırakmayan ve gelecek kaygılarını büyük ölçüde ortadan kaldıran son derece önemli bir düzenlemedir. Bu kanun sayesinde gençlerimiz, reşit olduktan sonra kamu kurumlarında istihdam edilerek hem ekonomik bağımsızlıklarını kazanmakta hem de topluma güvenle entegre olmaktadır. Devletin doğrudan sorumluluk aldığı bu model, yıllardır binlerce gencimizin hayatında somut bir güvence olmuştur.
Ancak Türkiye Büyük Millet Meclisi’ne sunulan Ek Madde 1 ile birlikte bu güçlü yapının önemli ölçüde değiştirilmeye çalışıldığını görmekteyiz. Yeni düzenleme, doğrudan istihdam yerine gençlerimizi çeşitli eğitim programları ve yönlendirmelerle iş hayatına hazırlamayı hedeflemekte, devletin rolünü iş sağlayıcı olmaktan çıkarıp daha çok rehberlik eden bir konuma indirmektedir. Bu yaklaşım, ilk bakışta alternatif bir model gibi sunulsa da mevcut güvenceleri zayıflatma riski taşımaktadır.
Özellikle düzenleme içerisinde yer alan bazı şartlar, gençlerimiz açısından ciddi mağduriyetler doğurabilecek niteliktedir. Örneğin, 90 gün süreyle kaçak durumda kalan bireylerin istihdam hakkından yararlanamaması gibi bir kural, zaten kırılgan bir süreçten geçen gençlerimizi tamamen sistem dışına itme tehlikesi barındırmaktadır. Bunun yanı sıra getirilen 5 yıllık zorunlu çalışma süresi, gençlerimizin özgür iradeleriyle kariyer planlaması yapmalarının önünde önemli bir engel oluşturmakta ve onları belirli bir sisteme mecbur bırakmaktadır.
Bizler Erzurum Yurt ay derneği olarak, devlet koruması altında yetişmiş bireylerin haklarının daraltılmasına değil, güçlendirilmesine ihtiyaç duyduğunu açıkça ifade ediyoruz. 3413 sayılı Kanun’un sağladığı hak temelli ve güvence odaklı yaklaşımın korunması gerektiğine inanıyoruz. Gençlerimizin geleceğini belirsizliğe sürükleyebilecek, onları sistem dışına itebilecek ve özgürlüklerini kısıtlayabilecek düzenlemelerin yeniden gözden geçirilmesi büyük önem taşımaktadır.
Unutulmamalıdır ki bu gençler, hayatlarının en hassas dönemlerinde devlet korumasına emanet edilmiş bireylerdir. Onlara sunulacak her imkân bir lütuf değil, sosyal devlet ilkesinin bir gereğidir. Bu nedenle yapılacak her düzenlemenin, gençlerimizin lehine, onları güçlendiren ve hayata daha sıkı bağlayan bir anlayışla ele alınması gerektiğini kamuoyunun ve yetkililerin dikkatine saygıyla sunarız.